நந்தனம் - ஒரு வேலைக்காரியின் கனவு

என் சின்ன வயசுக்காலம் இப்போது நினைவில் பூக்கின்றது. குளித்து முடித்து விட்டுச் சுவாமி அறைக்குப் போய்த் தான் காலையும் மாலையும் மறுவேலை பார்க்க முடியும். திருநீற்றை அள்ளி நெற்றியில் படர விட்டுவிட்டு, நாலைந்து தேவாரங்களைச் சுவாமிப் படங்களை நோக்கிப் பாடி விட்டுக் கண்ணை மூடிக் கொண்டே
"அப்பூ சாமி! நான் சோதினையில் நல்ல மார்க்ஸ் வாங்க வேணும்"
" யூனிவர்சிற்றிக்கு எண்டர் பண்ண வேணும்"
"கார் வாங்க வேணும்" என்று முணுமுணுத்து வாய் மூல மகஜரைக் கடவுளுக்குச் சமர்ப்பித்து விட்டுத்தான் அங்கிருந்து நகர்வேன்.

எத்தனையோ சுயமுயற்சி இருந்தாலும் கடவுளுக்கு ஒரு வேண்டுகோளைக் கொடுத்து விட்டுத்தான் நம்மவர்கள் காரியம் பார்ப்பார்கள். அப்படியான ஒரு ஜீவன் தான் இந்த "பாலாமணி".

அதிகாலை எழுந்ததும் குருவாயூரப்பன் படத்துக்கு முன்னால் தன் ஆசைகளை ஏதோ ஒரு உயிருள்ள ஜீவனுடன் பேசுமாற்போல் ஒப்புவிப்பாள் இவள். அடுக்களையில் இருந்து "எடி பாலாமணி" என்று சக வேலைகாரப் பெண்களின் சத்தம் கேட்டுச் சலித்தவாறேத் தொடர்ந்து ஆரம்பிக்கும் அவளின் பம்பரமாகச் சுழலும் வீட்டுவேலைப் பணி அதிகாலை தொட்டு நள்ளிரவு வரை நகரும். மீண்டும் நடு நிசிவேளையில் தன் அறைக்கு வந்ததும் மீண்டும் படத்தில் மாட்டப்பட்டிருக்கும் குருவாயூரப்பனுடன் தன் ஆற்றாமையையும் ஆசைகளையும் சொல்லிவைத்து விட்டுத்தான் தூங்கப் போவாள் இந்த பாலாமணி.

பாலாமணியின் கனவில் ஒருநாள் செல்வந்தத் தோரணையில் ராஜகுமாரனாய் ஒருவன் அவளைக் குருவாயூர் சந்நிதியில் மாலை மாற்றி மணம் முடிப்பது போலவும் அந்தக் கனவு வந்து கலைகின்றது. உள்ளுரத் தோன்றிய உவகையை அவள் முகம் காட்ட, மீண்டும் குருவாயூரப்பனின் படத்தின் முன் தன் கனவைச் சொல்லிச் சிரிக்கின்றாள் இவள்.

வழக்கமான ஒருநாள், தன் எஜமானிக்குப் பணிவிடை செய்து திரும்பும் பாலாமணி அந்த வீட்டுக்குப் புதிதாய் வரும் விருந்தாளி யார் எனப் பார்க்கின்றாள். "அட! இது என் கனவில் வந்த அதே காதலனாயிற்றே" என்று அவள் வியப்பில் வாய்பிளக்க,
வந்தவன் தன் எஜமானியம்மா உன்னியம்மாவின் பேரப்பிள்ளை மானு தன் அமெரிக்கப் பயணத்துக்கு முன் தன் பாட்டியாரைப் பார்க்க வந்த விஷயம் தெரிகின்றது.

தன் கண்முன்னே உலாவும் கனவுக் காதலன் மானுவை இந்த வேலைக்காரி பாலாமணி குருவாயூரப்பன் சந்நிதியில் மாலை மாற்றிக் கொண்ட அந்தக் கனவு மெய்ப்பட்டதா? இதற்கு ஆண்டவன் குருவாயூரப்பன் எப்படி வந்து உதவி செய்தான்? இதுதான் நந்தனம் திரைப்படத்தில் கதை.

2002 ஆம் ஆண்டு வெளிவந்த இந்தத் திரைப்படம் தான் நடிகர் பிருதிவிராஜின் முதல் படமாகவும், நவ்யா நாயருக்கோ இரண்டாவது திரைப்படமாகவும் அமைந்தது. ரஞ்சித் இயக்கத்தில் வெளிவந்த "நந்தனம்", அதே ஆண்டில் சிறந்த நடிகை (நவ்யா நாயர்), சிறந்த இசையமைப்பாளர் (ரவீந்திரன்),சிறந்த பாடகி (சித்ரா), சிறந்த பாடலாசிரியர் (கிரிஷ் புத்தன்சேரி)ஆகிய கேரள அரசின் விருதுகளையும் அதே ஆண்டு வெளிவந்த நல்ல தரமான படங்களோடு போட்டி போட்டு வென்றது. அதே போல் பிலிம்பேரின் மலையாள இயக்குனர் விருதை ரஞ்சித்தும், சிறந்த மலையாள நடிகை விருதை நவ்யா நாயரும் பெற்றுப் பெருமை சேர்த்தனர்.

வீட்டு எஜமானி உன்னியம்மாவாக வரும் கவியூர் பொன்னம்மா வழக்கமாகத் தன் வயசுக்கேற்ற பாத்திரத்தையே செய்தாலும் வேலைக்காரி பாலாமணியின் உணர்வுகளுக்கு மதிப்பளிக்கும் ஜீவனாக வந்து இறுதியில் அவரே கதையின் திருப்பத்துக்கும் வழி செய்கின்றார்.

மகனின் காதல் பெரிதா, தங்களின் குடும்ப கெளரவத்தைக் கட்டிக்காக்க தன் நண்பியின் மகளைத் தேர்ந்தெடுப்பதா என்று இடைவேளைக்குப் பின்னான காட்சிகளில் குழப்பத்தோடும் கவலையோடும் அவதிப்படும் விதவைத் தாயாக வருகின்றார் ரேவதி.

பிருதிவிராஜுக்கு இது முதல் படம் என்பது நன்றாகவே தெரிகின்றது. அடக்கி வாசிக்கின்றார். திரைக்கதையும் வேலைக்காரி பாலாமணியைச் சுற்றியே பயணிக்கின்றது என்பதால் பிருதிவிராஜ் அதிகம் அலட்டிக் கொள்ளவில்லை.

அமைதியான நதியாக ஓடும் திரைக்கதையில் நகைச்சுவை என்ற பெயரில் கலாபவன் மணி, இன்னசென்ட், ஜெகதி சிறீகுமார் கூட்டணி அடிக்கும் கும்மாளம் மட்டும் இப்படத்தின் கரும்புள்ளி.

நந்தனம் திரைப்படத்தின் ஒரே பலம் பாலாமணி இல்லை இல்லை நவ்யா நாயர். ஒரு சராசரி ஏழைக்கே உரித்தான கனவுகள், கற்பனைகள், ஆசைகள் அதே நேரம் தன் தகுதிக்கு மீறி ஆசைப்படுகின்றோமா என்று அடிக்கடி தோன்றும் அச்சவுணர்வு இவற்றின் மொத்தம் தான் இந்த பாலாமணி. குருவாயூரப்பனிடம் தன்னுடைய உள்ளக் கிடக்கையை அப்பாவித் தனமாகக் கொட்டித் தள்ளுவதாகட்டும், தன் கனவில் வந்தவன் நிஜத்தில் நிற்கும் போது காதலுக்கும் அச்ச உணர்வுக்கும் இடையில் மெல்லிய கம்பியில் நடக்கும் நடிப்பாகட்டும், பின்னர் தனக்குத் தானே சமாதானப்படுத்தி இயல்பாக வாழ எத்தனிப்பதாகட்டும், இந்த பாலாமணிக்கு ஒரு தேசிய விருதே கொடுக்கலாம். இவரின் கண்களும், முகபாவமும் ஒரு இளம் அநாதை ஏழைப்பெண் பாலாமணியைப் படம் முடிந்த பின்னரும் நினைப்பில் இருத்தி வைத்திருக்கின்றது.

படத்தின் இன்னொரு பலம் இசை. ஒரு நாட்டுப்புற வாழ்வில் நகரத்தின் சுவடே தெரியாத அந்தக் கிராமத்து பங்களாவோடு சாஸ்திரிய சங்கீதமாக நாகரீகமாகப் பயணிக்கின்றது ரவீந்திரனின் இசை. இந்தப் படத்தின் பாடல் "கார்முகில் வர்ண்ணண்டே" பாடலை சித்ரா பாடும் போது ஆரம்பத்தில் இழையோடும் வயலின் நம் நரம்புக்குள் ஊடுருவி இனியதொரு இசைவெள்ளம் பாய்ச்சுகின்றது. இந்தப் பாடலுக்குப் பின்னால் இருக்கும் சுவையான கதையை நம்ம நண்பர் "தல கோபி" சொல்லிவைத்தார். குறிப்பிட்ட இந்தப் பாடலைப் பாடச் சித்ராவே பொருத்தமானவர் என்று இசையமைப்பாளர் வற்புறுத்துகின்றார். ஆனால் நீண்டகாலம் பிள்ளைப் பாக்கியம் இல்லாமல் இருந்த சித்ராவோ அப்போது மகப்பேற்றுக்காகக் கருவுற்றிருந்த நேரம் அது. ரவீந்திரனின் வற்புறுத்தலை அடுத்து தவிர்க்கமுடியாமல் பாட ஒப்புக்கொள்கின்றார் சித்ரா. இந்தப் பாடல் ஒலிப்பதிவாகின்றது. இதே நாள் சித்ராவுக்கும் அழகிய பெண் குழந்தை ஒன்று வரமாய் உதிக்கின்றது. தன் பிள்ளைக்குச் சித்ரா வைத்த பெயர் "நந்தனா".


இந்தப் பாடலை கடந்த ஆண்டு சித்ரா சிட்னி வந்து இசைக்கச்சேரி நடத்திய நாள் பாடிய அந்தக் கணம், நிகழ்ச்சிக்கு வந்த மலையாள ரசிகர்கள் அனைவருமே எழுந்து நின்று ( ஒரு அம்மணி தன் கைக்குழந்தையோடு கூட) கரகோஷ மழை பொழிந்து கெளரவித்தார்கள்.

ஒரு வழமையான நிஜ உலக நடப்புக்குள் குருவாயூர்க் கோயிலை அண்மித்த ஒரு தரவாடு என்று சொல்லப்படும் மூதாதையர் அரண்மனையில் குருவாயூரான் கோயில் மணியொலி மட்டும் கேட்டு வாழும் பாலாமணிக்கு அதுவரை அவளுக்குக் கிட்டாத குருவாயூர் ஆண்டவன் கோயில் தரிசனமே தன் வாழ்நாள் குறிக்கோள். குருவாயூர் ஆண்டவனோ இந்த ஏழைக்குத் தன்னை எப்படி மாற்றி வந்து நல்ல வாழ்வையும், அதோடு தன் தரிசனத்தையும் கொடுத்தான் என்கின்ற அதி மீறிய கற்பனை உலகையும் இணைத்துக் கதை பயணிக்கின்றது. கேட்பதற்குச் சாதாரணமாக இருக்கும் இந்தப் படம் பார்த்தாலோ ஏதோ ஒரு திருப்தி மனதில் ஒட்டிக் கொள்கின்றது.

அதுவரை தன் கனவு நனவாகின்றதே என்று சந்தோஷ வெள்ளத்தில் மிதக்கும் பாலாமணியின் காதல், திடீரென முளைக்கும் முட்டுக் கட்டையால் திணறும் போது தனக்குத் தானே காதலைத் தியாகம் செய்யச் சமாதானம் சொல்லிக் கொள்கின்றாள். பக்கத்து வீட்டு ஜானகி அக்கா தான் பாலாமணியின் ஆறுதலுக்காக இருக்கும் இன்னொரு ஜீவன்.வெளியூரில் இருந்து அப்போது தான் வந்த ஜானகியின் மகன் உன்னி தொடர்ந்து பாலாமணிக்கு மனோதிடத்தையும் ஆறுதலையும் கொடுத்து இவள் கனவு நிறைவேறும் என்று அடிக்கடி சொல்லிக் கொள்கின்றான். இறுதியில் தன் திருமணம் முடித்த களிப்பை ஜானகியும் சொல்ல வரும் போது ஜானகி அப்போது தான் தன் மகன் உன்னி வந்ததாக அறிமுகப்படுத்துகின்றார். அங்கு உன்னியின் வடிவத்தில் வேறு யாரோ? அப்படியென்றால் இதுவரை நாளும் பாலாமணிக்கு ஆறுதல் கொடுத்த அந்த உன்னி யார்?
உடனேயே தன் கணவனை இழுத்துக் கொண்டு குருவாயூரப்பன் சந்நிதிக்கு ஓடும் பாலாமணி குருவாயூர் கோயில் மூலஸ்தானம் அருகே ஒருவனைக் காண்கின்றாள். அது அவளுக்கே தெரிகின்ற, இதுவரை நாளும் உன்னியின் உருவத்தில் வந்த அந்த உருவம்...

" ஞான் கண்டு, ஞானே கண்டுள்ளு, மாத்ரம் கண்டிடுள்ளு, அது உன்னியட்டா வேஷத்தில் வந்தது"
கணவன் மார்பில் புதைந்து கொண்டு அழ ஆரம்பிக்கின்றாள் பாலாமணி. அதைப் பார்த்துக் கொண்டிருக்கும் எமது கண்கள் தானாகவே பனிக்கின்றன.



பாலாமணி என்ற இந்த வேலைக்காரியின் கதையைப் பார்த்தபோது நினைவுக்கு வந்தவள் அம்மம்மா வீட்டில் வேலைக்காரியாக இருந்த மகேஸ்வரி என்னும் மகேஸ். எனது பாட்டனார் முறையானவர் எங்களூரில் ஒரு நிலச்சுவாந்தராக இருந்த காலம் அது. பளை என்ர பிரதேசத்தில் இருக்கும் தன் தென்னந்தோப்புக்களையும், நெல்லைப் பிரித்து அரிசியாக்க்கும் ஆலைகள் பலவற்றுக்கும் என்று இலங்கையின் மலையகத்தில் இருந்து ஆட்களை வரவழைத்துத் தனக்குச் சொந்தமான காணியிலேயே அவர்களின் குடும்பத்துக்கும் இருப்பிட வசதியும் கொடுக்கப்பட்டிருந்தது. காம்பரா, கொச்சிக்காய் (மிளகாய்), கொல்லை என்று சொல்லிக் கொண்டே போகும் பல மலையகச் சொற்கள் அவர்களிடமிருந்தும் எங்களுக்குப் புகுந்தன. ஆனால் அவர்களைப் போலல்லாது வீட்டு வேலைகளுக்காகத் தன் சின்னவயதிலேயே குடும்பப் பாரமேற்று வந்தவள் இந்த மகேஸ்.

அம்மமா வீட்டில் மகேஸ் கிட்டத்தட்ட தனக்கென்று ஒரு உலகத்தை வரித்துக் கொண்டு ராஜகுமாரியாக வளைய வந்தாள். வீட்டில் உள்ளவர்களே சில வேளை மகேஸின் பேச்சை மீற முடியாது. சின்ன வயதிலேயே வந்து சேர்ந்து வாலிபம் எட்டிப்பார்க்கும் வயசு வரை மகேஸ்வரி என்னும் மகேஸுக்கான செல்வாக்கு அந்த வீட்டில் இருந்தது. என்ன சாப்பாட்டு என்பதில் இருந்து எப்போது சாப்பாடு, எவ்வளவு பேருக்கு சாப்பாடு என்பதுவும் கூட அவள் கட்டுப்பாட்டில் தான். அவள் கணிப்பில் பணக்கார வீட்டுப் பெண்ணில் தானும் ஒருத்தி என்பது தான். வீட்டுக்காரரும் வேலைக்காரி என்ற குறையைக் கிட்டத்தட்ட மறக்கடித்து வைத்தனர்.

வாலிபம் துளிர் விட மகேஸின் மனதில் காதலும் வந்தது. பக்கத்து பேக்கரியில் வேலை பார்க்கும் நிதக் குடிகாரன் சிறீ தான். மகேஸின் மனதில் வந்த ராஜகுமாரன். அப்போது தான் அவளுக்கு எழுதப்படிக்க ஆசையும் வந்தது. என் அம்மா ஆசிரியை என்பதால் ஓய்வு நேரத்தில் தனக்குப் பாடம் சொல்லித் தருமாறு மகேஸ் அன்புக்கட்டளள போட்டாள். சில மாதங்களிலேயே ஓரளவு எழுதவும் ஆரம்பித்து விட்டாள். தன் கொப்பியில் மகேஸ் - சிரி என்று பக்கங்களை அவள் நிரப்பினாள். "மகேஸ் - சிரி" என்பதில் எழுத்துப் பிழையாக வரும் "சிரி" இவள் காதலன் "சிறீ" என்பது இவர்களின் சந்திப்புக்கு ஒரே சாட்சியாக இருக்கும் அம்மம்மா வீட்டுக் குட்டை மதிலுக்கு மட்டும் தெரியும் போல.

மகேஸ் - சிறீ காதல் கொஞ்சக் காலத்தில் ஊருக்கு வெளிச்சமாகி விட்டது.
"ராசாத்தி மாதிரி இஙக இருக்கும் உனக்கு உந்தக் குடிகாரனே கிடைச்சான்?"
வீட்டுக்காரர், அயலவர் இவை எல்லோரது கரிசனையும் மகேசின் காதில் அப்போது ஏறவேயில்லை.

"வசந்த மாளிகையில் சிவாசி எவ்ளோ குடிச்சிருக்கு, அந்த வாணி சிறீ மாதிரி நான் பார்த்துப்பன்" மகேசுக்குக் கிடைத்த ஒரே உதாரணம் அது ஒன்று தான். வேறு வழி இன்றி மகேஸுக்கும் சிறிக்கும் கல்யாணம் என்ற பந்தம் இணைத்தது. காதல் பரிசாக ஒரு பெண் குழந்தையைக் கொடுத்து விட்டு அடுத்த ஆண்டே நிரந்தரமாகப் போய்விட்டான் சிறீ.

கல்யாணத்துக்கு முன்பு வரை அந்த வீட்டில் பஞ்சவர்ணக்கிளியாய் சுற்றிய மகேஸ் வெள்ளைப் புறாவாக வர விரும்பவில்லை. கொழும்பில் சில வீடுகளில் வேலை பார்த்து வயிற்றைக் கழுவினாள்.

போன வருஷம் ஊருக்குப் போன போது அம்மாவிடம் கேட்டேன்,
"அம்மா! மகேஸ் இப்ப எங்க இருக்கிறாள்?"

"அதை ஏன் பறைவான், காசு ஆசைப்பட்டு ஏமாத்துப் பட்டுப்போனாள், எதோ அரபு நாட்டுக்குப் போய் கூடாத இடங்களில் இருந்து பொல்லாத வருத்தம் எதையோ வாங்கிக் கொண்டு வந்தாளாம். முகம் முழுக்கப் புண்ணாம், கொஞ்ச நாளில் கடும் வருத்தம் வந்து செத்துப் போனாளாம்" அம்மா பெருங்கவலையை முகத்தில் வரித்துக் கொண்டு சொல்லி வருத்தம் கொட்டினார்.

மகேஸுன் பெண் குழந்தை நிறையக் கனவுகளோடு ஏதாவது ஒரு வீட்டு வேலைகாரியாய் இப்போது சேர்ந்திருக்கும்.

புகைப்படங்கள்: நந்தனம் திரைப்படத்தின் சீடியில் இருந்து இப்பதிவுக்காகப் பிரத்தியோகமாக உருவாக்கப்பட்டவை.