வலைப்பதிவில் ஒரு வருஷம்

தமிழ் வலைப்பதிவுலகில் நானும் என் உள்ளக் கிடக்கைகளை எழுத வேண்டும் என்று நினைத்து எழுத ஆரம்பித்து இன்றோடு ஒரு வருஷம் ஓடி விட்டது.

இன்பத் தமிழ் ஒலி வானொலியில் நான் படைக்கும் "கருத்துக்களம்" நிகழ்ச்சியில் அவ்வப்போது பயனுள்ள தமிழ் தளங்களைப் பற்றிய அறிமுகங்களை அவ்வப்போது வழங்கியபோது கண்ணிற்பட்டது தமிழ்மணம் என்ற வலைப்பதிவுகளின் திரட்டி.

ஆரம்பத்தில் தமிழ் மணம் என்பது ஒரு நண்பர் குழுமத்தின் படைப்பு என்ற வகையிலேயே என் நினைப்பிருந்தது. புளொக்கரில் என் கணக்கை ஆரம்பித்து முதற் இடுகை போட்டதும் கனக்ஸ் (சிறீ அண்ணா) " பிரபா நீங்கள் இன்னும் தமிழ்மணத்தில் சேரவில்லையா" என்று கேட்டபோது தான் தமிழ்மணத்தின் பயன்பாட்டைக் கொஞ்சம் அறிந்துகொண்டேன்.

மதி கந்தசாமி என்ற ஒருவர், என் இரண்டாவது இடுகையை வாசித்து ''மதி கந்தசாமி (Mathy) said...
படிச்சு முடிக்கேக்க சரியான கஷ்டமா இருந்தது...//
என்று பின்னூட்டியதும், பின்னர் என் இரண்டு இடுகையோடே தமிழ்மணத்தில் சேர முயன்று,
மீண்டும் மதி கந்தசாமியின் மடல் " நீங்கள் தமிழ்மணத்தில் சேரக் குறைந்தது மூன்று இடுகைகளாவது இடவேண்டும்" என்று வந்தது.

"இதென்னடா யாரோ மதி கந்தசாமி என்ற மனுஷன் ( ஒரு அம்பது வயசு யாழ்ப்பாணத்துக் கனடாவாசி என்ற நினைப்பில்) இப்படிப் படுத்துறாரே" என்று மனசுக்குள் நினைத்தாலும் தன் முயற்சியில் சற்றும் மனம் தளராத விக்கிரமாதித்தன் போல மூன்றாவது இடுகையும் போட்டுத் தமிழ்மணத்தில் நுழைந்துகொண்டேன்.
ஆரம்பத்தில் என் வலைப்பதிவுலகில் ஆனா.. எழுத ஆரம்பித்த நாளில் பேருதவி புரிந்த சிறீ அண்ணாவையும்(கனக்ஸ்), மதியையும் நன்றியோடு நினைப்பில் வைத்திருக்கின்றேன். புதிய வலைப்பதிவரைத் தட்டிக்கொடுத்து எழுதத் தூண்டும் பண்பை மதியிடமிருந்து தான் கற்றேன் என்பதையும் இங்கே சொல்லவேண்டும். (கனடாவில வின்ரறாம்)

1995 ஆம் ஆண்டு புலம்பெயர்ந்து படித்துக் கொண்டிருக்கும் போது ஒருநாள் பல்கலைக்கழகத்தின் கணினியில் தமிழீழ விடுதலைப்புலிகளின் தளத்தில் "ஈழம் செய்திகள்" (தமிழில் ரைப் செய்து ஸ்கான் செய்யப்படிருந்தது) வலையில் வந்த நாளில் அதைப் பிரதியெடுத்து இணையத்தில் என் தாய்மொழி வந்திருக்கின்றதே இன்ப அதிர்ச்சியோடு எனக்கு நானே புழகாங்கிதப்பட்டதும், பின் தமிழ்பதிவுகளே என் வாழ்க்கையின் அங்கமாகியதும் "நம்தமிழ்.கொம்" என்ற இணையத்தைக் கொஞ்சக்காலம் நடத்தியதும் கழிந்த நிகழ்வுகள்.

சொந்த நாட்டிலிருந்து திசைமாறிய பறவைகளாகத் திக்கொன்றாய்ப் போன உறவுகளாக நாம் இப்போது.....
பல ஆண்டுகள் புலம்பெயர்வாழ்வில் இருந்த தாய்நாடு மீதான ஏக்கம் என் பதிவுகளுக்கு வடிகாலாய் மாறி என் உள்ளக்கிடக்கைகளைக் கொட்டியது. அதேவேளை ஒத்த சிந்தனையுள்ள பல நண்பர்களைக் கடந்த ஒருவருஷத்தில் தமிழ்மணத்தின் உறவுப்பாலம் தேடித்தந்துவிட்டது.
ஒருவரா இருவரா விரல் விட்டுச் சொல்ல..?
எல்லா நண்பர்களின் உற்சாகப்படுத்தலுக்கும், பின்னூட்டல்களுக்கும் என் நெஞ்சார்ந்த நன்றிகள்

இன்னும்….தனிப்பட்ட முறையில் பல நல்ல உள்ளங்களை நண்பர்களாகச் சம்பாதித்ததும் 13 வருஷங்களுக்கு மேல் தொலைத்துவிட்ட நண்பன் இங்கிலாந்திலிருந்து என்னை மீண்டும் இனம் கண்டுகொண்டதும் கூட இந்தப் பதிவுலகாலும் தமிழ்மணத்தாலும் நான் சம்பாதித்தவை.
பெங்களூரில் ராகவனுடன் ஏப்ரல் 06 இலும், செந்தழல் ரவியுடன் மே 06 இலும், நெல்லைக்கிறுக்கனுடன் ஆகஸ்ட் 06 இலும்(கூடவே மழை ஷ்ரேயா, கஸ்தூரிப்பெண், கார்திக் வேலு), துளசிம்மாவுடன் செப்டம்பர் 06 இலுமாக (கூடவே மழை ஷ்ரேயா, பொட் டீ கடை, கஸ்தூரிப்பெண், சிறீ அண்ணா) வலைப்பதிவாளர் சந்திப்புக்களும் அமைந்துவிட்டது.

எனக்குப் பிடிக்காத விஷயத்தைப் பற்றிப் பேசவும் மட்டுமல்ல, எழுதவும் இயன்றவரை விரும்புபவதில்லை. அதனால் தான் என் பதிவுப் பங்களிப்பும் மிகக்குறைவு. ஆனால் பிடித்த விஷயத்தைப் பற்றி நேரக்கணக்கில் பேச, எழுதப் பிடிக்கும். அதனால் தான் என் பதிவில் நீட்சி அதிகம். பதிவு எவ்வளவு சிறப்பாக வரவேண்டும் என்று ஆசைபடும் அதே கணம் பதிவின் தலைப்பிலும் பொருத்தமான படத் தேர்விலும் இருக்கவேண்டும் என்பதிலும் அதி கூடிய முனைப்பிருக்கிறது.

கடந்த மே மாதத்திலிருந்து உலாத்தல் என்ற என் சக பதிவுத்தளமும் வந்துவிட்டது. வாரியார் தளத்தின் பதிவரில் ஒருவராக வலைப்பதிவு நண்பர் கோபி இணைத்துள்ளார்.
தனியான ஒலித்தளம் நடத்தவேண்டும் என்பதும் (கூல்டவுண் சின்னக்குட்டி:-))) புளெக்கரை நம்பாமல் புதிய தளத்தைக் கட்டியெழுப்பவேண்டும் என்பதும் என் அடுத்த சுற்றில் அமுற்படுத்த வேண்டும் என்ற முனைப்பான ஆசைகள்.
இந்த வருஷம் ஏபரல், 2006 ஊருக்குப் போனபோது நான் எடுத்த படங்களின் பின்னே சொல்லப்படாத சோகங்கள் பதிவுகளாக வேண்டும். இப்படி நிறையக் கனவிருக்கிறது. எம் சமுதாயம் கழிந்த நிகழ்வுகளோடும் கழியாத நினைவுகளோடும் தானே நாட்களை நகர்த்திக்கொண்டிருக்கின்றது.
என் பதின்ம வயதுகளில் மடத்துவாசல் பிள்ளையரடியில் தோழர்களோடு வாழ்ந்து தொலைத்த நினைவுகளை இன்றைய நிஜங்களோடு இரைமீட்கின்றேன்.

மீண்டும் தொடங்கும் மிடுக்கு

நேசம் கலந்த நட்புடன்
கானா.பிரபா

கடந்த ஒரு வருஷத்தில் பிரத்தியோக அறிவித்தல்கள் தவிர்ந்த என் இடுகைகள் இதோ:

தேவராசா அண்ணை குடும்பம் இருந்த வீடு

2005 மார்ச் கடைசியில பத்து வருடம் கழிச்சு ஊருக்கு போனேன்.
தேவராசா அண்ணர் வீடு அதே அழிபாட்டோட கிடந்தது.
அதுதான் இந்தப்படம்.மூத்தவள் கத்தி கத்தி பேச்சு போட்டிக்கி பயிற்சி எடுப்பதும், கடைக்குட்டியின் வெக்கச்சிரிப்பும், என்ர மனசுக்குள்ள ஒருக்கா அந்தநேரம் வந்து போனது.
" பிரவு அண்ணா வைரவரடிக்கு போவமே" எண்டு லாவண்யன் கூப்பிடுவது போல எனக்குப்பட்டது அந்த நேரம்.

பதேர் பாஞ்சாலியும் பெரிய மாமியும்

முதுமை எவ்வளவு விசித்திரமானது, எட்டாத சொந்தங்களையும், விலகிப் போன பந்தங்களையும் தேடி அது ஒடுகின்றது, கிடைக்காத பட்சத்தில் கழிந்து போன வாழ்வியலின் நினைவுகளை அசை போட்டு எஞ்சிய அந்திம காலத்தை அது கழிக்கின்றது.




எங்க ஊரு காவல்காரங்கள்

இலங்கை அரசாங்கத்தின்ர விமானம் இந்த முகாமைக் குறிபார்த்த குண்டு பக்கத்துத் தோட்டதில நின்று விளையாடிய இருண்டு பாலகரைப் பரிதாபமக் கொன்று தன் பசியை அடக்கியது. ஈழ வரலாற்றில முதல் தடவையா போட்ட விமானக் குண்டு அது தான். முதல் கோணம் முற்றும் கோணல் போல இவன்கள் போட்ட குண்டுகள் எப்போதுமே பொது சனத்தைத் தான் பதம் பார்க்கும்.



வெடி கொளுத்தி ஒரு ஊர்ப்பொங்கல்

பொங்கலுக்கு முதல் நாளே வெடிச்சத்தம் கிளம்பிவிடும். சின்னம்மாவின் மகன் துளசி அண்ணாவும், வெடிகளை வெடிக்க வைப்பதில் புதுப்புதுக் கண்டுபிடிப்புகளைக் கண்டுபிடித்து அவற்றை அமுல்படுத்துவதில் கெட்டிக்கார். பழைய மண்ணெண்ணை பரலுக்குள்ள வெடிச்சரத்தைப்போட்டு விட்டு கொள்ளிக்கட்டையைப் போடுவார். அமுக்கமான அந்த நெருக்கத்துக்குள்ள இருந்து அவை வெடிக்க ஆரம்பிக்கும் போது அந்தத் சத்ததோட ஒப்பிடேக்க ஆமிக்கறன்ர ஷெல் பிச்சை வாங்கோணும்

ஃபீனிக்ஸ் தேசத்தில் நான்

" அப்பா! ஜப்பான்காரன்கள் ஓய்வொழிச்சல் இல்லாம நல்லா வேலை செய்வான்கள்"
இது நான்.

" ஏன் நாங்கள் மட்டும் என்ன குறைச்சலே தம்பி? நான் வெள்ளன மூண்டு நாலு மணிக்கு எங்கட தோட்டத்துக்குக் தண்ணி இறைக்கப் போவன், பிறகு எட்டுமணிக்குப் பள்ளிக்கூடம் போய் வாத்தியார் வேலை, பின்னேரம் திரும்பவும் தோட்டவேலை, ஆடுகளுக்கு குழைவெட்ட வேணும்"
இது என்ர அப்பா.


சுக்குபக்கு சுக்குபக்கு கூ......!

ஈழத்தில் எங்கோ ஒரு மூலையில தூரத்தில் புள்ளிகளாக யாரோ சில பிள்ளைகள் ரயில் விளையாட்டு விளையாடுவது போல ஒரு உணர்வு மனதை நிறைக்கின்றது.
" சுக்குபக்கு சுக்குபக்கு கூ, கடகட வண்டி கடுகதி வண்டி போகுது பார், சுக்குபக்கு சுக்கு பக்கு கூ"


வீடும்.... வீடுகளும் !

எங்கட நாட்டில உப்பிடி வாயையும் வயித்தையும் கட்டிக் கட்டின எத்தின வீடுகள் இண்டைக்கு காடுகளாகக் கிடக்குது. ஆமி ஊரைப் பிடிக்கேக்க ஓடு ஒளிவதும் பிறகு வீடு பாக்க வரும் போது ஆமியின்ற சூடு பட்டு சாகிறது, மிதிவெடியில அகப்பட்டுக் கால் போறது எண்டு எத்தினை அவலம்.
வீடு ஒரு சடப்பொருள் எண்டாலும் எங்கட ஆக்களுக்கு அதில் இருக்கிற ஏதோ ஒரு இனம் புரியாத நேசம் தான், இப்பிடி எங்கோ இடம்பெயர்ந்து இருந்தாலும் தன் வீட்டைத் தேடி ஓடிப் போகச் செய்கிறது.

சினிமா பரடைசோவும் யாழ்ப்பாணத்துத் தியேட்டர்களும்


என்னைப் பொறுத்தவரையில் சினிமா என்பது என்னுடைய வாழ்க்கையோடு ஊறிவிட்ட ஒரு அம்சம். அதற்காக ரம்பா எத்தனை நாய் வளர்க்கின்றார், கமலஹாசன் யாரோடு புதிதாக dating போகிறார் போன்ற அதிதீவிர சினிமாப் பக்கம் நான் போவதேயில்லை.
என் வாழ்க்கையில் சந்தித்துப் போன சில தியேட்டர் சம்பந்தமான அனுபவங்களும் நினைவுக்கு வருகுது.


கடலினக்கரை போனோரே.....

" கடலினக்கரை போனோரே" என்ற சினிமாப் பாடலை எப்படி இன்னும் கேட்டுக்கேட்டு ரசிக்கிறேனோ அதே அளவு உயர்ந்த இசைத்தரத்தில் தான் பார்வதி சிவபாதம் பாடிய " கடலலையே கொஞ்சம் நில்லு" பாடலையும் சாந்தன் பாடிய "வெள்ளிநிலா விளக்கேற்றும் நேரம்" பாடலையும் ரசிக்கின்றேன், எள்ளளவும் குறையாமல்.






யாழ்ப்பாணத்து வருசப்பிறபபு

வருசப்பிறப்பு நினைவுகளின் எச்சங்களை இரை மீட்டிக் கொண்டு இணுவிலுக்குத்திரும்பினேன்.
புதிதாய்ப் பிறந்த வருடத்திலாவது நிரந்தர நிம்மதி கிடைக்குமா என்ற எதிர்பார்ப்போடு நிற்குமாற்போலக் காங்கேசன் துறை வீதி அமைதியாகக் குப்புறப் படுத்துக்கிடந்தது. பாதை நீண்ட தூரம் போல எனக்குப் பட்டது.



சிதம்பரத்தில் ஓர் அப்பாவிசாமி!

"நந்தனாருக்கு சுவாமி தரினம் தரத் தில்லை நடராஜப்பெருமானே "சற்றே விலகியிரும் பிள்ளாய்" என்று நந்திக்குக் கட்டளையிட்டு விலகச்செய்ததும், தில்லை நடராஜரின் ஆனந்தத் தாண்டவத் தரிசனமும், தில்லை மூவாயிரவர் என்று ஆண்டவனைத் தோத்தரித்த அந்தணர்கள் என இதன் வரலாற்றுப்பெருமையை இன்னும் நீட்டும்.
பாலா மாஸ்டர் இந்துநாகரிகம் வகுப்பில் படிப்பிக்கும் போது கற்பனையுலகில் அதைஉருவகித்து வியந்தது ஒருகாலம்,
கண்முன்னே எம்மதத்தவரே அதைச் சீர்க்கெடுப்பது நிகழ்காலம்.




நான் உங்கள் ரசிகன்

என் தாயகத்தில் இருக்கும் எனதருமை எழுத்தாளரே!
தங்கள் படைப்புக்களை நுகர்ந்து போகும் வெறும் வாசகன் அல்ல நான், உங்களின் ஒவ்வொரு எழுத்தையும் நேசிக்கும்
நான் உங்கள் ரசிகன்.






எங்களூர் வாசிகசாலைகள்

இந்த வாசிகசாலைகள் எல்லாம் ஒரு குறிப்பிட்ட காலகட்டத்து இளைஞர்களின் நிலைக்களனாக இருந்திருக்கின்றன . ஒவ்வொரு காலகட்டத்திலும் காற்சட்டை போட்ட ஒரு புதிய தலைமுறை இதைத் தாங்கிப்பிடிக்கக் காத்திருக்கும். யுத்தம் என்ற புயல் அடிக்கும் போது பொட்டிழந்து போகும் பாவை போலச் சிதைந்து போகும் இந்த வாசிகசாலைகள் . ஆனால் இன்னொரு தலைமுறை வந்து இதைப் பூச்சூட்டி அலங்கரித்து அழகு பார்க்கும் அடுத்த யுகம் தொடங்கும்.

கறுப்பு ஜுலை 83 - ஒரு அனுபவப் பகிர்வு

(எழுத்து: சோழியான்)
இந்த ஆடிக்கலவரத்தை கறுப்பு யூலை என்கிறார்களே. இந்தக் கறுப்பு யூலையானது சிங்களப் பேரினவாதத்தால் தமிழினத்தின்மீது வாரியிறைக்கப்பட்ட கறுப்பா? அல்லது தமிழர் மனங்களில் ஆழப் புதைந்திருக்கும் கறுப்பை அகற்ற வந்த யூலையா?




இரை தேடும் இயந்திரக் கழுகுகள்

"ஓடு.. ஓடு எண்டு என்ர மூளை கட்டளை போட்டது. என்கால்கள் ஓடுவது போல பிரமை. ஆனால் பயத்தில் அதே இடத்திலேயே குத்திட்டு நின்று மண்ணை விறாண்டிக்கொண்டிருந்தன என் கால்கள். உடம்பெல்லாம் மின்சாரம் அடித்தது போல இருந்தது. சற்றுத் தூரத்தில் முகுந்தன் அதிர்ச்சியில் குப்பிறப்படுத்திருந்தான். நானும் பொத்தென்று தரையில் விழுந்து படுத்தேன்.



ஆகாச வாணியும் விவித் பாரதியும்....!

நேயர்விருப்பம் நிகழ்ச்சிக்கு அடிக்கடி பாடல் கேட்கும் நேயர் பட்டியல் எனக்கும் பாடமாய் ஆகும் அளவிற்கு வந்த நாட்கள் அவை. எமக்கும் பிடித்த பாடல்களை ஒலிப்பதிவு செய்யவும், திரையில் பார்க்கவும் முடியாத அன்றைய யுத்தகாலத்தில் , இந்த நேயர் விருப்பம் நிகழ்ச்சியில் தமிழ்நாட்டின் எங்கோ ஒரு மூலையின் கடைகோடியில் இருக்கும் சகோதரனோ, சகோதரியோ நான் விரும்பிக்கேட்க விரும்பிய பாடலைத் தாமும் கேட்க அது ஒலிபரப்பாக, அந்த எதிர்ப்பாராத இன்ப அதிர்ச்சித் தருணங்கள் வார்த்தைகளால் வடிக்கமுடியாதவை.

ஈழம் வந்த வாரியார்

80 களின் ஆரம்பப்பகுதியில் தனது ஆன்மீகச் சொற்பொழிவுப் பயணததினை நடாத்த யாழ்ப்பாணம் வந்த வாரியார் சுவாமிகள், எங்களுர் செல்வந்தரும் எனக்குப் பாட்டனார் முறையான உறவினர் வீட்டுக்கு வாரியார் சுவாமிகள் வந்த நிகழ்வும், பேச்சின் நடுவே தானே இரசித்துத் தன் தொந்தி வயிறும் குலுங்கிக் குலுங்கிச் சிரித்த காட்சியும் என் சிறுவயது ஞாபகத்தில் கறுப்பு வெள்ளைப் படமாக நிரந்தரமாக ஒட்டிக்கொண்டு விட்டது.





அந்த நவராத்திரி நாட்கள்

விஜயதசமி நாளான்று நாலு நாலரை மணிக்கெல்லாம் நீண்டதொரு வாழை மரம் பிள்ளையார் கோயிலடிப் பெடியளால் நட்டு நிமிர்ந்திருக்கும். சுவாமி வெளி வீதி வலம் வந்து உட்புக முன் சோமஸ்கந்தக் குருக்கள் கையில் நீண்டதொரு வாள் போன்ற கத்தி கைமாறும். ஒரே போடாக வெட்டு ஒன்று துண்டு ரண்டாக வெட்டப்படும் வாழைக் குத்தியின் நட்ட பாகத்தில் தன்கையில் இருக்கும் குங்குமத்தால் தடவி விடுவார். (மகிடாசுரனின் ரத்தமாம்).

ஒபரா ஹவுஸில் ஜேசுதாஸின் தேன்மழை

ஓட்டோக்காரர் வீரசிங்கம் மண்டபத்துக்குச் சற்றுத் தொலைவில் வண்டியை நிறுத்துகின்றார். " அங்க மண்டபத்துக்கு முன்னாலை ஆமியின்ர சென்றி பொயின்ற், நான் உதிலை நிக்கிறன், நீங்கள் போய்ப் படமெடுங்கோ" என்றவாறே வண்டிக்குள் காந்தமாக ஒட்டிக்கொள்கிறார் சாரதி. எட்டப் போய்ப் படமெடுத்துவிட்டு வண்டியில் அமர்கின்றேன்.

"எத்தனை எத்தனை களியாட்டங்கள் நடந்த மண்டபம் இது" ஆட்டோவின் இருக்கையில் இருந்து பெருமூச்சாய் என் மனதில் தெறித்த அங்கலாய்ப்பின் வார்த்தைகள்.

ஏ.ஜே.கனகரத்னா நினைவுப்பகிர்வு

ஏ.ஜே.கனகரத்னா பற்றிய நினைவுப் பகிர்வை வழங்கலாமே என்று முடிவெடுத்தபோது நினைவுக்கு வந்தவர் பேராசிரியர் சிவத்தம்பி அவர்கள். அவரைத் தொடர்புகொண்டபோது மறுப்பேதும் சொல்லாது உடனடியாகவே சம்மதித்தார்.







வடக்கும் நாதன்

“நாம் எல்லோருமே ஒரு வகையில் மனநோயாளிகள் தான், நோயின் அளவு தான் ஆளுக்கு ஆள் வித்தியாசப்படுகின்றது” என்று யாரோ சொல்லி, எங்கோ படித்தது நினைவுக்கு வருகின்றது.





என் இனிய மாம்பழமே....!


உயரே மாமரக் கொப்புக்களூடே கடந்து நிலத்தில் தெறித்துத் திசைக்கொன்றாயச் சிதறியோடும் வெம்பல் மாங்காய்களாய் எம் சமூகம்.





தமிழ்மணம் நட்சத்திர வாரத்தில் என் பதிவுகள்

வாழைமரக்காலம்

நன்றாக உழுது பண்படுத்தி பாத்தி கட்டி, வாழை மரங்கள் லைனுக்கு நிக்கினம். என்ர கண்கள் தோட்டத்தை வெறித்தவாறே நிலைகுத்தி நிற்கின்றன.இந்த வாழைக்குட்டிகளுக்கு உரமாகிப் போனவை தேவராசா அண்ணை,அவர் மனைவி, மூண்டு பிள்ளையள்.கொஞ்ச நாள் அமைதி, பிறகு சண்டை, ஹெலியும், பொம்மரும் குண்டு போடும், தேவராசா அண்ணை குடும்பம் போலை சில குடும்பங்கள் அழியும், தென்னிலங்கைப் பேப்பர்களில இவர்கள் பயங்கரவாதிகள் போலவும் , பயங்கரவாதிகளின் முகாம் அழிக்கப்பட்டது போலவும் செய்திவரும்.

திரையில் புகுந்த கதைகள்

"திரையில் புகுந்த கதைகள்" என்ற வானொலிப்படைப்பை நான் வழங்கியபோது சேர்த்த சில விஷயங்களை இங்கே பகிர்கின்றேன்.மலையாள சினிமா உலகு போல் அதிகப்படியான நாவல் இலக்கியங்களைத் திரையில், தமிழ்ப்படங்கள் தராவிட்டாலும் சிறந்த பல நாவல்கள் படமாக்கப்பட்டிருக்கின்றன.



ரச தந்திரம் – திரைப்பார்வை

படத்தின் முதற்பாதியில் மீரா ஜாஸ்மின் அனுதாபத்துக்குரிய பாத்திரமாகவும் , மறுபாதி மோகன்லால் அனுதாபத்துக்குரிய பாத்திரமாகவும் காட்டியிருப்பது இந்தப் படத்தின் திரைக்கதையின் சிறப்பு. போரடிக்காமல் நல்ல ஆரோக்கியமான பொழுதுபோக்குப் படமாக சத்தியன் அந்திக்காடு தந்திருப்பது அவரின் இயக்குனர் முத்திரையில் இன்னொரு முத்து.


வாடைக்காற்று

நெடுந்தீவுப் பிரதேச மீனவர் வாழ்வு, வாடை பெயர்ந்ததும் பேசாலை, கரையூர் முதலான பகுதிகளில் இருந்து நெடுந்தீவுக்கு வரும் மீனவர்களுக்கும் உள்ளூர்வாசிகளுக்கும் ஏற்படும் தொழிற்போட்டி, காதல், குழிபறிப்பு, மீனவர் போராட்டங்கள் இவை தான் இந்நாவலின் மூலக்கரு.




மறக்கமுடியாத மலரக்கா

வீட்டுக்கு வந்து குளியலறையைப் பூட்டிவிட்டு முகக்கண்ணாடியை வெறித்துப் பார்க்கின்றேன். அதுவரை அடக்கி வைத்திருந்த அழுகை பீறுடுகின்றது. குமுறிக் குமுறி அழுகின்றேன் நான்.அன்று அழுது தீர்த்துவிட்டேன், இன்றும் மலரக்காவை நினைத்து மனசுக்குள் மெளனமாக அழுகின்றேன். மலரக்கா என்ற நல்லதொரு நேயரை இழந்துவிட்ட சோகம் நான் வானொலி வாழ்வை விட்டுப் போகும் வரையும்..





பிஞ்சுமனம் – குறும்படப்பார்வை

சொல்ல வந்த செய்தியை மையப்படுத்தி, வேறெந்த அலட்டலில்லாத காட்சிகள்.அது போல் ஒரு குறும்படத்துக்கு மிக முக்கியமான உறுத்தல் இல்லாத இசை, கஞ்சத்தனமான வசனங்கள் இவையும் இப்படத்துக்குப் பலம் சேர்த்திருக்கின்றன. இங்கே கமரா தான் நிறையப் பேசியிருக்கிறது. ஒரு படத்தைப் பார்க்கின்றோம் என்ற உணர்வில்லாது, ஒரு வீட்டுக்குள் ஒளித்து வைத்திருந்து எடுத்த காட்சிகள் போல், நடித்த கலைஞர்கள் யதார்த்தமாகச் செய்திருக்கிறார்கள்.

தேரடியில் தேசிகனைக் கண்டேன்!

செல்லப்பாச் சுவாமிகளைக் கண்ட கணத்தை யோகர் இப்படிச் சொல்லுகின்றார்,"தேரடியில் தேசிகனைக் கண்டேன், தீரெடா பற்றென்றான், சிரித்து". இதை என் மனக்கண்ணில் நினைக்கும் போதும் எழுதும் போதும் மெய்சிலிர்க்கின்றது எனக்கு.




அடைக்கலம்

யாழ்.பூபாலசிங்கம் புத்தகசாலையில் வைத்து ஆனந்தவிகடனை வாங்கி, தீராத ஆவலால் இணுவிலிற்குச் சென்று வாசிக்கவிரும்பாமல், ஒரு ஒரமாகச் சைக்கிளை நகர்த்தி , சைக்கிள் பாரில் இருந்தபடியே நான் வாசித்துத் தீர்த்த சிறுகதை இது.







காழ்ச்சா - அன்பின் விளிம்பில்

பவன் என்ற அநாதைக்கு வாழ்வளிக்க ஒரு குடும்பம் தயாராக இருந்தும், அரசின் இந்தச்சிவப்பு நாடாமுறை (Red tapism) இந்த அன்புப் பாலத்திற்குக் கத்தரி போடுகின்றது. மம்முட்டி மறுவாழ்வு முகாமில் வைத்து பவனுக்கு பிற்ஸ் வரும் என்று கரிசனையோடு சொல்லிவிட்டு, தன் விலாசத்தைக் கொடுத்து " பவனின் உறவுகள் கிடைக்காத பட்சத்தில் அவனை அனுப்புங்கள்" என்று இரந்து கேட்டுவிட்டு நம்பிக்கையோடு நகர்வதும்,பவன் கைகாட்டி வழியனுப்புவதும், சம காலத்தில் மம்முட்டியின் கோரிக்கை அந்தப் புனர்வாழ்வு முகாம் அரச ஊழியரால் குப்பைக் கூடைக்குள் போவதுமாக காழ்ச்சா, ஒரு வலிக்கும் ஹைக்கு.